czwartek,
23 listopada 2017.
Imieniny: Adeli, Felicyty, Klemensa


Koncerty w Fabryce Oskara Schindlera[ 2008-09-03 17:25:14 ]


Zaczniemy łagodnie, nawet niezobowiązująco. Od Kurta Weilla, mistrza międzywojennych songów, autora zgrabnych musicali. Następnie przemówi Hans Werner Henze – outsider, wciąż wspominający nazistowską traumę, nieco lewicujący, opluwany przez awangardę, bo mocno osadzony w tradycji. Helmut Lachenmann zaskoczy. Owszem. Bo kto to widział, żeby skrzypek stukał w skrzypce, pianista szarpał struny, a klarnecista z dumą generował kiksy? Łagodniejszy dla ucha (ale za to jaki wyrazisty politycznie!) będzie Heiner Goebbels, nieprzyzwoicie flirtujący z popkulturą. Wolfgang Rihm reprezentuje wprawdzie filharmoniczny mainstream, ale trochę zadziorny, nie dający się łatwo zaszufladkować. Wreszcie Karlheinz Stockhausen – guru współczesnej muzyki. Odkrywca świata brzmień elektronicznych. Twórca, który najpierw skrupulatnie liczył dźwięki, by później gorset kompozytorskiej dyscypliny rozluźnić i dać ujście nieskrępowanej improwizacji.
Blisko tygodniową przygodę z muzyką niemiecką zamknie performance żywej legendy muzyki elektronicznej. W industrialnym wnętrzu nowohuckiego kombinatu wystąpi Kraftwerk.



6. FESTIWAL SACRUM PROFANUM, KRAKÓW, 14-21.09.2008

STREFA DŹWIĘKÓW ZAKAZANYCH

poniedziałek, 15 września 2008, godz. 22:00
Fabryka Oskara Schindlera

DŹWIĘKOWE SUDOKU
Na początku był punkt. Na pięciolinii. Jego tożsamość określała wysokość, czas trwania, artykulacja, dynamika, barwa. Potem punkty zaczęły łączyć się w pary, tworzyć nieformalne związki, wreszcie budować familie. Relacje między nimi – jak to w życiu – komplikowały się, stawały się coraz bardziej złożone, pozornie abstrakcyjne. Oto jak narodził się punktualizm.
Młody Karlheinz Stockhausen nie tylko kochał muzykę. Wielbił też liczby. Konstruował więc dźwiękowe ciągi, wpisywał rytmiczne wartości w tabele, kreślił dynamiczne skale, tworzył kolorystyczne zbiory. I porządkował wykoncypowany materiał za pomocą matematycznych reguł. Jak to brzmi? Wciąż zaskakująco świeżo.

Ensemble Modern
Ilan Volkov dyrygent

Karlheinz Stockhausen 1928-2007
Kreuzspiel (1951)
Kontra-Punkte (1952/1953)
***
Mantra (1969/1970)

Hermann Kretzschmar
Studiował w klasie fortepianu Bernharda Eberta w Hanowerze. Został członkiem Ensemble Modern w roku 1985. Jako solista i kameralista współpracował z wieloma kompozytorami, jak John Cage, Karlheinz Stockhausen, György Kurtag, Mauricio Kagel, Frank Zappa i Fred Frith. Uczestniczył w nagraniach na płyty m.in. Presence Bernda A. Zimmermanna, II Sonaty skrzypcowej Antheila, Phrygian Gates Adamsa i utworów Waltera Zimmermanna. Kretzschmar również komponuje muzykę kameralną, elektroniczną, pieśni, słuchowiska i opery kameralne.

Ueli Wiget
Studiował fortepian i harfę w Staatliche Hochschule für Musik und Theater w Hanowerze u Hansa Leygrafa i Ruth Konhäuser, a następnie w Budapeszcie u Zoltána Kocsisa i György Kurtága. Gra w Ensemble Modern od 1986 roku. Występował na festiwalach w Berlinie, Wiedniu, Salzburgu, Wenecji, Rzymie, Londynie, Huddersfield, Paryżu; współpracował z orkiestrami WDR Cologne, SW, SWR Stuttgart, DSO Berlin, Munich Philharmonic, Bundesjugendorchester, NDR Hannover, BBC London, Orchestre Philharmonique Radio France Paris, Gulbenkian w Lizbonie, Filharmonią Narodową w Budapeszcie, Orkiestrą Radia Holenderskiego, Junge Deutsche Philharmonie; jako kameralista współpracuje z wieloma zespołami, w tym stale z kwartetami Vermeer i Carmina.

Felix Dreher
Studiował reżyserię dźwięku w Universität für Musik und Darstellende Kunst Wien u Jürga Jecklina, Ulricha Vette i Adolfa Toegela. Współpracował m.in. w wykonaniu opery Johna Adamsa I Was Looking at the Ceiling and Then I Saw the Sky oraz z Holst-Sinfonietta. W sezonie 2005/2006 otrzymał Klangregiestipendium der Internationalen Ensemble-Modern Akademie Frankfurt. Od roku 2006 pracuje w Studio|05 Medienproduktion.

Ivan Volkov
Studiował dyrygenturę w Rubin Academy of Music w Jerozolimie i w Royal Academy of Music
w Londynie. W 1997 został głównym dyrygentem London Philharmonic Youth Orchestra. W roku 1999 został asystentem Seiji Ozawy w Boston Symphony Orchestra. Od roku 2003 jest głównym dyrygentem BBC Scottish Symphony Orchestra, z którą w każdym sezonie daje ponad 25 koncertów, propagując, obok repertuaru klasycznego i romantycznego, muzykę współczesnych kompozytorów. Współpracuje także z Cleveland Orchestra, Minnesota Orchestra, Filharmonikami Monachijskimi, Orchestre Philharmonique de Radio France, City of Birningham Symphony Orchestra, Filharmonią Czeską, Orchestre de Paris i National Symphony Orchestra Washington. Dyrygował Eugeniuszem Onieginem Czajkowskiego w Operze w San Francisco, Snem nocy letniej Brittena z London Philharmonic Orchestra na festiwalu w Glyndebourne, występował także z Glyndebourne Touring Opera. W roku 2004 został uznany przez Royal Philharmonic Society za Młodego Muzyka Roku. Często nagrywa nieznane i dotąd nienagrywane utwory, na przykład kompozycje Nikołaja Rosławca
z BBC SSO w roku 2006. Ilan Volkov współkieruje Levontin 7 w Tel Awiwie – miejscem koncertów rozmaitych rodzajów muzyki: klasycznej, jazzu, elektronicznej, rocka. Ta działająca od roku 2006 instytucja jest dla niego „środkiem wywierania wpływu na kulturalne życie Izraela w sposób bardziej widoczny niż dyrygowanie lub organizowanie koncertu raz na kilka lat.”

Ensemble Modern
Zespół powstał w 1980 roku we Frankfurcie nad Menem. Należy do czołówki interpretatorów
i propagatorów muzyki najnowszej. Grupa liczy około dwudziestu muzyków z Argentyny, Bułgarii, Niemiec, Indii, Izraela, Japonii, Polski i Szwajcarii, grających w sekcjach instrumentów smyczkowych, dętych drewnianych i blaszanych oraz perkusyjnych. Wszyscy członkowie zespołu są w równym stopniu odpowiedzialni za sprawy artystyczne, organizacyjne i finansowe. Od roku 1985 zespół występuje na regularnie organizowanych koncertach subskrypcyjnych we frankfurckiej Alte Oper. Bierze udział w najważniejszych wydarzeniach muzycznych światowego formatu, m.in. w Lincoln Center Festival w Nowym Jorku, Settembre Musica w Turynie, Festival d’Automne w Paryżu, Ars Musica Festival w Brukseli, Holland Festival w Amsterdamie, Lucerne Festival, Klangspuren
w Schwaz i festiwalach w Salzburgu i Berlinie. Muzycy mają na swoim koncie liczne nagrania płytowe, m.in. dla RCA, BMG, ECM, przedstawiające dzieła takich kompozytorów, jak: Charles Ives, Olivier Messiaen, Kurt Weill, Edgar Varese, Karlheinz Stockhausen, Conlon Nancarrow, Steve Reich, Georg Benjamin, Frank Zappa, Anthony Braxton, Heiner Goebbels, Robert Carnevale i in. Ważne
w działalności zespołu są również projekty Ensemble Modern Orchestra oraz International Ensemble Modern Academy. Ensemble Modern posiada niebywałą zdolność wykonywania muzyki współczesnej, daje około stu koncertów rocznie, jest laureatem licznych nagród i wyróżnień światowej krytyki.



wtorek, 16 września 2008, godz. 22:00
Fabryka Oskara Schindlera

RYTUALNIE – SEKSUALNIE
Jeden akord. I jego alikwotowe odpryski. Pulsujące, różnokolorowe, emocjonalnie zmiennocieplne, rozpięte na rozmaitych harmonicznych widmach. W tle majaczą egzotyczne bóstwa, których imiona
w nabożnym skupieniu wywołują siedzący w półokręgu śpiewacy. Abassi-Abumo, Halakwulup,
Usi-Afu, Hina-a-tuatua-a-kakai, Sing-Bonga, Xochipili, Atum-Ra… Pomiędzy: kilka wersów erotycznych westchnień Karlheinza do Mary, swojej drugiej żony.

Theatre of Voices
Paul Hillier kierownictwo artystyczne

Karlheinz Stockhausen 1928–2007
Stimmung (1968)


Paul Hillier
Dyrygent, wokalista, nauczyciel, wydawca, muzykolog i pisarz. Na początku kariery związany
z założonym przez siebie słynnym Hilliard Ensemble, z którym dokonał licznych nagrań muzyki dawnej i najnowszej. Obecnie pełni funkcję dyrektora Theatre of Voices, pierwszego dyrygenta grupy Ars Nova Copenhagen (od 2003 roku) oraz dyrektora artystycznego i pierwszego dyrygenta Eesti Filharmoonia Kammerkoor (od 2001 roku). Hillier jest uznawany za jednego z najwybitniejszych dyrygentów chóralnych. Jego najbliższe plany obejmują współpracę z RIAS Kammerchor, Vlaams Radio Koor, Nederlands Kamerkoor oraz liczne projekty festiwalowe (m.in. w ramach Edinburgh International Festival, Stimmen-Festival w Lörrach) z własnymi zespołami. Obok praktycznej działalności Hillier prowadzi rozległe badania źródłowe i teoretyczne nad muzyką dawną
i współczesną. Jest autorem książek poświęconych twórczości Arvo Pärta i Steve’a Reicha, jak również antologii muzyki chóralnej, wydanych przez Oxford University Press. Prowadził także działalność dydaktyczną na University of California, a w latach 1996–2003 był dyrektorem Early Music Institute w Indiana University. Wiele pozycji z liczącej ponad 100 pozycji dyskografii Hilliera zdobyło światowy rozgłos oraz liczne nagrody krytyki, w tym „Grammy Award”. Większość jego nagrań znajduje się w katalogach wytwórni ECM i Harmonia Mundi USA. Za zasługi dla kultury został w marcu 2007 roku uhonorowany „Orderem Białej Gwiazdy” – najwyższym odznaczeniem przyznawanym przez Prezydenta Republiki Estońskiej.

Theatre of Voices
Zespół powstał z inicjatywy Paula Hilliera w 1989 roku. Impulsem była chęć poszerzenia repertuaru dotychczas wykonywanego przez Hilliard Ensemble o utwory odważniej eksplorującego nie tylko średniowiecze, ale też muzykę najnowszą – elektroniczną i eksperymentalną. Zespół z założenia miał być elastyczny – rozbudowywany na potrzeby poszczególnych projektów, zdolny do prezentacji programów sięgających od pieśni trubadurów po kompozycje Johna Cage’a i Arvo Pärta. Obecnie Theatre of Voices należy do najlepszych grup wokalnych na świecie. Współpracuje z tak znakomitymi zespołami, jak: Kronos Quartet, Fretwork, Steve Reich & Musicians. Theatre of Voices koncertuje na całym świecie. Jest zapraszany do licznych prawykonań; wiele z nich jest im dedykowanych (np. Proverb Steve’a Reicha) lub powstało na ich zamówienie. Wśród ostatnich przedsięwzięć formacji, zasługujących na szczególne wyróżnienie, należy wymienić: realizację albumu Cries of London, koncerty w ramach East Neuk Festival, europejskie tournée ze Stimmung Karlheinza Stockhausena połączone z nagraniem płyty, występ w Walt Disney Concert Hall w Los Angeles, gdzie wykonali Grand Pianola Music Johna Adamsa pod dyrekcją kompozytora, oraz światowe prawykonanie projektu filmowego Passio, inspirowanego muzyką Arvo Pärta, na Adelaide Film Festival.
W październiku tego roku zespół weźmie udział w prawykonaniu w Nowym Jorku nowego projektu autorstwa Davida Langa i Petera Greenawaya. Theatre of Voices nagrywa dla Harmonia Mundi USA.



środa, 17 września 2008, godz. 22:00
Fabryka Oskara Schindlera

CZASOPRZESTRZENNIE, ELEKTRO-RÓŻNIE
Puls. Tempo. Metrum i takt. Rytm. Stałość, zmienność. Różne oblicza muzycznego czasu. Jak go ujarzmić? Powiązać z wysokością dźwięku? Barwą? Dynamiką? Stockhausen również pytał.
W Zeitmasze i Adieu. Ale też w Gesang der Jünglinge i Kontakte, pierwszych kompozycjach elektronicznych. Jeszcze surowych, syntetycznych, dziś brzmiących anachronicznie, ale wówczas rewolucyjnych. Bo otwierających nieznany dźwiękowy świat.

Karlheinz Stockhausen 1928–2007
Zeitmasze (1955/1956)
Gesang der Jünglinge (1955/1956)
Adieu (1966)
*polska premiera
*** Kontakte (1958/1960)





Copyright 1999-2006 KGM. Wszystkie prawa zastrzeżone